Sarkoidoza – przyczyny, objawy, leczenie

Sarkoidoza jest chorobą, w której dochodzi komórek zapalnych, które tworzą grudki znane jako ziarniniaki. Choroba zazwyczaj zaczyna się w płucach, skórze lub węzłach chłonnych. Rzadziej dotyka oczu, wątroby, serca i mózgu. Każdy narząd może być dotknięty chorobą. Objawy choroby zależą od zajętego narządu. Często choroba przebieg bez żadnych objawów lub są one łagodne. Gdy choroba atakuje płuca mogą wystąpić świszczący oddech, kaszel, duszności lub ból w klatce piersiowej. Niektórzy mogą mieć syndrom LÖFGREN w którym występuje gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie stawów i wysypka znana jako rumień guzowaty.

sarkoiddoza

Przyczyna sarkoidozy jest nieznana. Niektórzy uważają, że choroba może być spowodowane przez reakcją immunologiczną i podatność na zaistniałe czynniki obce takie jak zakażenia lub chemikalia szczególnie u ludzi genetycznie predysponowanych. Osoby z rodzin dotkniętych chorobą mają większe ryzyko wystąpienia sarkoidozy niż osoby bez historii sarkoidozy występującej rodzinnie.

Trwałą remisję i znaczące ustąpienie objawów można uzyskać dzięki preparatowi Immunomodulin. → czytaj więcej

Rozpoznanie opiera się częściowo na oznakach i objawach, które mogą być potwierdzone przez biopsję. Diagnoza powinna być postawiona dopiero po wykluczeniu innych możliwych przyczyn które mogą powodować podobne objawy, takie jak gruźlica.

Wiele osób może normalnie funkcjonować bez leczenia w przez kilka lat. Jednak u niektórych chorych po okresie utajenia może przyjść okres ciężkiej choroby. Niektóre objawy mogą ulec poprawie po zastosowaniu leków przeciwzapalnych takich jak ibuprofen. W przypadku, gdy stan powoduje znaczące problemy zdrowotne steroidy, takie jak prednizon są lekami pierwszego rzutu.

Alternatywnie, leki takie jak metotreksat, chlorochina lub azatiopryny mogą sporadycznie być stosowane w celu zmniejszenia efektów ubocznych steroidów. Ryzyko zgonu w stosunku do populacji zdrowiej jest większe od jednego do siedmiu procent.

 

Objawy


Sarkoidoza jest układową chorobą zapalną, która może wpływać na dowolny narząd, choć może przebiegać bezobjawowo i zostać wykryta przez przypadek – co ma miejsce w około 5% przypadków. Typowe objawy które są niespecyficzne, obejmują zmęczenie, brak energii , utrata masy ciała , bóle stawów i bóle ogólne (które występują u około 70% przypadków), zapalenie stawów (14-38% osób), suchość oczu, obrzęk kolan, rozmyte widzenie, duszność, suchy kaszel lub zmiany skórne. Rzadziej może dojść plucia krwią. Na skórne objawy są różne i wahają się od wysypki przez małe grudki (małe guzki) do rumienia guzowatego, ziarniniak obrączkowatego. Sarkoidoza i rak mogą naśladować siebie nawzajem powodując trudności diagnostyczne.

Połączenie rumienia guzowatego, dwustronne zajęcie wnęki węzłów chłonnych i stawów nazywane jest zespołem Lofgren, który ma względnie dobre rokowania. Ta postać choroby występuje znacząco częściej u pacjentów skandynawskich niż u osób o pochodzeniu innym niż Skandynawskie.

 

Drogi oddechowe

Lokalizacja płucna jest zdecydowanie najczęstszym objawem sarkoidozy. Co najmniej 90% osób dotkniętych doświadcza zaangażowania w chorobę płuc. W sumie około 50% rozwijają się trwałe zaburzenia ze strony płuc, a u 5 do 15% osób postępujące zwłóknienie miąższu płuco. Sarkoidoza płuc jest głównie chorobą śródmiąższową płuc w której proces zapalny obejmuje pęcherzyki, małe oskrzela i małe naczynia krwionośne. W ostrych i podostrych przypadkach badanie fizyczne zwykle ujawnia świszczenie w płucach. Co najmniej 5% osób cierpi na tętnicze nadciśnienie płucne. Rzadziej choroba wpływa na górne drogi oddechowe w tym krtań, gardło i zatoki.

⇒ czytaj więcej o sarkoidozie płucnej

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Sarkoidozę płuc można podzielić na cztery etapy:

Etap 0 – brak zaangażowania w klatce piersiowej
Etap I – dwustronne zaangażowanie płuc
Etap II – zaangażowane miąższu płuc
Etap III – nacieki płuc ze zwłóknieniem.
Etap IV – jest schyłkową formą choroby płuc ze zwłóknieniem płuc i w kształcie plastra miodu.

Zastosowanie skali Scadding zawiera jedynie ogólną informację o prognozie choroby płuc.

 

Skóra

Sarkoidoza dotyczy skóry od 9 a 37% osób. Skóra jest drugim najczęściej dotkniętym narządem tuż po płucach. Do najczęstszych zmian chorobowych należą rumień guzowaty, zmienione chorobowo tablice skórne, guzki podskórne oraz toczeń Pernio . Leczenie nie jest konieczne, gdyż zmiany chorobowe zwykle ustępują samoistnie w ciągu dwóch do czterech tygodni. Chociaż może być to szpecące sarkoidoza rzadko powoduje poważne problemy. Sarkoidoza skóry głowy objawia się w postaci różnorodnych plam lub powoduje wypadanie włosów.

⇒ czytaj więcej o chorobie skóry i sarkoidozie

 

Serce 

Częstotliwość udziału serca w chorobie wynosi od 5 do 25%. Sarkoidoza może przebiegać bezobjawowo lub nawet powodować śmiertelne arytmie serca. Zaburzenia rytmu serca są najczęstszymi objawami sercowymi sarkoidozy u ludzi i mogą prowadzić do pełnego bloku serca. Zaburzeń przewodzenia impulsów w sercu powodują najczęściej arytmie komorowe, która występuje u około 23% osób z zajęciem serca. Nagły zgon sercowy może powstać ze względu na komorowe zaburzenia rytmu lub całkowity blok serca blok który jest rzadką komplikacją sarkoidozy. Sarkoidoza serca może powodować zwłóknienie, tworzenie ziarniniaka lub gromadzenie się płynu w tkance śródmiąższowej serca, lub kombinację dwóch pierwszych.

⇒ czytaj więcej o sercu i sarkoidozie

 

Oczy

Zaangażowanie oczu w chorobę występuje w około 10-90% przypadków. Objawy ze strony oczu obejmują zapalenie błony naczyniowej oka  i zapalenie siatkówki, które mogą doprowadzić do utraty ostrości wzroku lub ślepoty. Najczęstszym okulistycznym objawem sarkoidozy jest zapalenie błony naczyniowej oka. Połączenie zapalenia przedniej błony naczyniowej oka, zapalenie ślinianek przyusznych, paraliż VII nerwu czaszkowego i gorączka nazywa gorączka zespołem Heerfordta.

⇒ czytaj więcej o sarkoidozie i wpływie na oczy

 

Układ nerwowy

Każdy z elementów składowych układu nerwowego mogą być  zajęty przez chorobę. Jeśli sarkoidoza wpływ na układ nerwowy znana jest jako neurosarkoidoza. Nerwy czaszkowe są atakowane najczęściej, co stanowi około 5-30% przypadków neurosarkoidozy a obwodowe nerwy twarzy są porażenie często dwustronnie i objaw ten jest najczęstszym objawem sarkoidozy neurologicznej.

Objawy są nagłe i zazwyczaj przemijające. Zaangażowanie centralnego układ nerwowy występuje w 10-25% przypadków sarkoidozy. Inne typowe objawy neurosarkoidozy obejmują dysfunkcję nerwu wzrokowego, zaburzenia podniebienia, zmiany neuroendokrynne, zaburzenia słuchu, zaburzenia podwzgórza i przysadki mózgowej, przewlekłe zapalenie opon mózgowych i obwodową neuropatię.

Mielopatia to udział rdzenia kręgowego w chorobie, występuje w około 16-43% przypadków neurosarkoidozy i jest często związane jest gorszym rokowaniem neurosarkoidozy. Porażenia nerwów twarzy i ostre zapalenie opon mózgowych ma najkorzystniejsze rokowanie. Innym częstym zjawiskiem w sarkoidozie z zajęciem układu nerwowego jest neuropatia czuciowa.

Neuroendokrynna sarkoidoza występuje w około 5-10% przypadków neurosarkoidozy i może prowadzić do moczówki prostej, zmian w cyklu miesiączkowym i dysfunkcji podwzgórza. Ta ostatnia może prowadzić do zmian w temperaturze ciała, nastroju i prolaktyny.

⇒ czytaj więcej o sarkoidozie z zajęciem układu nerwowego

 

Wewnątrz i zewnątrzwydzielnicza sarkoidoza

Poziom prolaktyny jest często zwiększony w sarkoidozie i stan ten występuje u około 3% do 32% przypadków – prowadzi to do hiperprolaktynemii, braku miesiączki, mlekotoku lub zapalenia sutka u kobiet. Często również powoduje wzrost 1,25-dihydroksy witaminy D, aktywnego metabolitu witaminy D, która jest zazwyczaj hydrolizowana w nerkach, a u pacjentów z sarkoidozą hydroksylowana witaminy D.

Rozszerzone ślinianki występują u około 5-10% osób. Zaangażowanie dwustronne jest regułą. Gruczoł jest jędrny i gładki. Suchość w ustach występuje często, inne gruczoły wydzielania zewnętrznego dotknięte są rzadko. Wpływ na oczy, ich gruczoły i gruczoły ślinianek występuje w 20% -50% przypadków.

 

Przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego

Objawowy sarkoidozy dotyczące układu pokarmowego dotyczą mniej niż 10% osób a najczęściej skupiają się na żołądku, chociaż w niewielkim stopniu sarkoidoza może dotyczyć jelita grubego w niewielkiej części przypadków. Badania podczas autopsji wykazały że, zaangażowanie układu pokarmowego może naśladować chorobę Crohna, która wpływa na jelita. U 1-3% ludzi dochodzi do zajęcia trzustki. Objawy zaangażowanie nerek występuje tylko w 0,7% przypadków, chociaż dowody zaangażowania nerek podczas autopsji opisywano nawet u 22% ludzi i występują one wyłącznie w przypadku sarkoidozy przewlekłej. Zaangażowanie nerek objawia się zwykle zwapnieniem nerek, ziarniniakowatym śródmiąższowym zapaleniem nerek, które objawia się zmniejszoną kreatyniną odpraw i białkomoczem. Rzadziej choroba dotyczy najądrza, jąder, prostaty, jajników, jajowodów, macicy lub sromu. Jeśli sarkoidoza dotyczy sromu może powodować świąd. Udział jąder zaobserwowano u około 5% osób. U mężczyzn sarkoidoza może prowadzić do niepłodności.

Około 70% ludzi ma ziarniniaki w wątrobie. U około 5-15% osób występuje powiększenie wątroby. Tylko w 5-30% przypadków zaangażowania wątroby pojawiają się objawy. Zwykle zmiany te obejmują podniesione poziomy fosfatazy alkalicznej (ASPAT, ALAT) natomiast stężenie bilirubiny i aminotransferaz są tylko nieznacznie podwyższone. Żółtaczka występuje rzadko.

 

Krew

Nieprawidłowe wyniki badań krwi są częste i występują w ponad 50% przypadków, ale nie są kryterium diagnostycznym. Limfopenia jest najczęstszą nieprawidłowością krwi w sarkoidozie. Niedokrwistość występuje u około 20% osób z sarkoidozą. Leukopenia jest mniej powszechna i występuje u jeszcze mniejszej liczby osób, ale rzadko jest poważna. Małopłytkowość i niedokrwistość hemolityczna są dość rzadkie. W przypadku braku śledziony, leukopenia może odzwierciedlać zaangażowanie szpiku kostnego w chorobę, ale najczęstszym mechanizmem jest redystrybucja komórek T do miejsc choroby. Inne niespecyficzne wyniki  to monocytoza, występująca w większości przypadków sarkoidozy, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub fosfatazy alkalicznej. Ludzie z sarkoidozą często mają immunologiczne anomalie, takie jak alergie na badane antygeny, takie jak Candida. Poliklonalna hipergammaglobulinemia jest również dość powszechną nieprawidłowością immunologiczne u chorych na sarkoidozę.

Limfadenopatia (powiększenie węzłów chłonnych) jest powszechnym objawem w sarkoidozie i występuje w 15% przypadków. W klatce piersiowej węzły są powiększone w 75 do 90% wszystkich chorych. Limfadenopatia obwodowa jest bardzo powszechna, szczególnie z udziałem węzłów szyjnych (najczęściej głowy), pachowych i pachwinowych. Około 75% chorych wykazuje mikroskopijne zajęcie śledziony.

 

Kości, stawy i mięśnie 

Sarkoidoza może dotyczyć stawów, kości i mięśni. Powoduje wiele różnych dolegliwości układu mięśniowo-szkieletowego, które objawiają się poprzez różne mechanizmy. Około 5-15% przypadków wpływ na kości, stawy i mięśni.

Objawy stawowe można podzielić na dwie grupy objawiające się jako: ostre lub przewlekły. Sarkoidozie pacjentów cierpiących na ostre zapalenie stawów często również towarzyszy dwustronne powiększenie węzłów chłonnych i rumień guzowaty. Te trzy powiązane ze sobą objawy często występują razem w zespole LÖFGREN  Zapalenie stawów występuje najczęściej w okolicy kostek, a następnie kolan, nadgarstków, łokci i w stawach śródręcznych.

Zwykle prawdziwe zapalenie stawów nie jest obecne, ale zamiast zapalenia stawów pojawia się obrzęk tkanek miękkich wokół stawów, który można zaobserwować przy użyciu metod ultrasonograficznych.

Te wspólne objawy często poprzedzają lub następują w tym samym czasie co rumień guzowaty. Nawet jeśli rumień guzowaty jest nieobecny, to uważa się, że kombinacja powiększenia węzłów chłonnych i opuchnięcie stawów kostki może być uważane za jeden z wariantów zespołu Lofgren.

Przewlekła sarkoidoza stawów występuje zwykle z rozproszonym zajęciem innych narządów i stawów w kostkach, kolanach, nadgarstkach, łokciach i dłoniach. Zapalenie stawów palców podobne jest do obserwowanego w łuszczycowym zapaleniu stawów, które jest związane z bólem, obrzękiem, rumieniem skóry pokrywającej staw i mogą również wystąpić podstawowe zmiany kostne. Rozwój artropati Jaccoud jest bardzo rzadko spotykane.

Zaangażowanie kości w sarkoidozę zostało opisane w 1-13% przypadków. Najczęstszymi miejscami zaangażowania są ręce i nogi, podczas gdy kręgosłup jest mniej narażony na chorobę. Połowa pacjentów ze zmianami kostnymi odczuwa ból i sztywność, podczas gdy druga połowa nie ma objawów klinicznych. Zapalenie okostnej jest rzadko spotykane w sarkoidozie a jeśli stwierdzono najczęściej dotyczy kości udowej.

⇒ czytaj więcej o sarkoidozie kości

⇒ czytaj więcej o sarkoidozie stawów

 

Przyczyny


Dokładna przyczyna sarkoidozy nie jest znana. Obecna hipoteza obejmuje udział przyczyny genetycznych prowokowanych przez zmianę odpowiedzi immunologicznej po ekspozycji na czynnik środowiska lub czynnik zakaźny. W niektórych przypadkach może spowodowana przez działanie czynnika TNF.

Genetyka

Wpływ dziedziczności na sarkoidozę jest zróżnicowana i zależy od rasy i wynosi około 20% u Afroamerykanów i około 5% u osób białych. W badaniach nad podatnością genetyczną uzyskano wiele genów podejrzanych za udział w chorobie ale tylko kilka z nich zostało potwierdzonych i skierowanych do dalszych badań ale żadne nie są wiarygodnymi markerami genetycznymi.

Czynniki zakaźne

Kilka czynników zakaźnych wydaje się być istotnie związanymi z sarkoidozą, ale żaden ze znanych nie wykazuje silnego i potwierdzonego związku przyczynowo-skutkowego. Główne zaangażowane czynniki zakaźne obejmują: prątki, grzyby, bakterie borrelia oraz Rickettsia. Ostatnia metaanaliza badająca rolę prątków w sarkoidozie wykazała, że był obecnie je w 26,4% sarkoidozy.

 

 

Diagnoza


Rozpoznanie sarkoidozy jest kwestią wykluczenia, ponieważ nie ma określonego testu na wykrycie choroby. Aby wykluczyć sarkoidozę w przypadku objawów płucnych nalezy wykonac RTG klatki piersiowej, badanie CT klatki piersiowej, skanowanie PET, biopsję celowaną, mediastinoskopie, otwarta biopsję płuc, bronchoskopię z biopsją wewnątrzoskrzelową oraz ultrasonografię endoskopową z drobną cienkoigłową biopsją  węzłów chłonnych śródpiersia (EBUS FNA).

Tkankę z biopsji węzłów chłonnych poddaje się zarówno metodzie cytometrii przepływowej w celu wykluczenia raka.

Markery sarkoidozy w surowicy obejmują: amyloidu A, rozpuszczalna interleukina 2, lizozym, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę oraz glikoproteiny KL-6.

Poziomy enzymu konwertującego angiotensynę we krwi są wykorzystywane do monitorowania przebiegu sarkoidozy. Płyn oskrzelowo-pęcherzykowy może wykazywać wysokie stężenie i stosunek (co najmniej 3.5) komórek CD4 / CD8 stosunek komórek T, względem siebie.

Diagnostyka różnicowa obejmuje przerzuty raka, chłoniaka, septyczne zatory, reumatoidalne guzki, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, ospę wietrzną zakaźną, gruźlicę i nietypowe zakażenia takich jak Mycobacterium avium, cytomegalie i Cryptococcus. Sarkoidoza jest mylona najczęściej z chorobami nowotworowymi takimi jak chłoniaki lub zaburzeniami charakteryzującymi się również ziarniniakowatym procesem zapalnym komórek jednojądrzastych, takim  jak mykobakteryjne zapalenie płuc i choroby grzybicze.

 

Leczenie


Leczenia sarkoidozy różni się znacznie w zależności od pacjenta. Co najmniej połowa pacjentów nie wymagają terapii układowej. Większość osób (> 75%) wymagają jedynie leczenie objawowego z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) takimi jak ibuprofen albo aspiryna. W odniesieniu do osób z objawami płucnymi, o ile sarkoidoza nie upośledza układu oddechowego niszcząc tkankę płucną, choroba może zwykle przebiegać bez leczenia przez dwa do trzech miesięcy. Jeżeli stan zapalny nie ustępuje samoistnie, leczenie powinno zostać podjęte.

Główne kategorie leków obejmują glukokortykoidy, antymetabolity,leki biologiczne, szczególnie przeciwciała monoklonalne przeciwko czynnikowi martwicy a ostatnio stosuje sie kombinację antybiotyków i mezenchymalnych komórek macierzystych. W przypadku farmakoterapii wskazywane jest etapowe podejście do leczenia.

Najczęściej stosowane kortykosteroidy obejmują prednizon lub prednizolon – leki które są stosowane od wielu lat. Stosowanie kortykosteroidów u pacjentów z łagodnymi chorobami jest kontrowersyjne, ponieważ w wielu przypadkach choroba ustępuje spontanicznie i samoistnie.

 

Antymetabolity

Antymetabolity to również środki należące do grupy steroidów – leki z tej grupy jake możemy wyróżnic podczas leczenia sarkoidozy to – azatiopryna, metotreksat, kwas mikofenolowy i leflunomid. Spośród nich, metotreksat jest najczęściej stosowany i najlepiej przebadany. Metotreksat jest stosowany w leczeniu pierwszego rzutu w neurosarkoidozie, często w połączeniu z kortykosteroidami.

Długotrwałe leczenie metotreksatem jest związane z uszkodzeniem wątroby u około 10% osób, a tym samym może być istotnym problemem u osób z zajęciem przez sarkoidozę wątroby i wymaga regularnego monitorowania prób czynnościowych wątroby.

Metotreksat może również prowadzić do toksyczności płucnej (uszkodzenie płuc), choć jest to dość rzadki objaw i najczęściej może powodować leukopenię spowodowaną przez sarkoidozę. Ze względu na wspomniane względy bezpieczeństwa zaleca się, aby podawać metotreksat w połączeniu z kwasem foliowym w celu zapobieżenia jego toksyczności. Leczenie azatiopryną może również prowadzić do uszkodzenia wątroby. Leflunomid jest używany jako zamiennik metotreksatu, prawdopodobnie z powodu jego rzekomo niższego poziomie toksyczności dla płuc. Kwas mykofenolowy jest z powodzeniem stosowany w sarkoidozie oczu i neurosarkoidozie (zwłaszcza sarkoidozie centralnego układu nerwowego, minimalnie skuteczny w miopatii) i sarkoidoza płuc.

Leki immunosupresyjne i czynnik martwicy nowotworu leczenie anty-TNF

Ziarniniaki są spowodowane przez nagromadzenie komórek układu odpornościowego, zwłaszcza limfocytów T i pewne sukcesy w leczeniu uzyskuje się stosując środki immunosupresyjne takie jak cyklofosfamid, kladrybina, chlorambucyl i cyklosporyna, immunomodulujące pentoksyfilina i talidomid oraz anty – czynnikowi martwicy nowotworu czynnikiem lecz takich jak infliksymab , etanercept , golimumabu i adalimumab.

W badań klinicznych cyklosporyna dodana do leczenia podczas stosowania prednizonu nie wykazują żadnych istotnych korzyści w w stosunku do stosowania samego prednizonu u osób z sarkoidozą płucną, ale stwierdzano zwiększenie toksyczności z dodatkiem cyklosporyny do steroidów, w tym zwiekszona częstość występowania zakażeń, nowotworów, nadciśnienia i zaburzenia czynności nerek.

Podobnie chlorambucyl, cyklofosfamid są rzadko używane w leczeniu sarkoidozy ze względu na wysoką toksyczność, a zwłaszcza ich potencjał powodowania nowotworów złośliwych. Infliksymab został wykorzystany z powodzeniem w leczeniu sarkoidozy płucnej w badaniach klinicznych. Etanercept w kilku badaniach klinicznych nie wykazał żadnej znaczącej skuteczności u osób z zajęciem przez sarkoidozę błony naczyniowej oka sarkoidozę. Podobnie golimumab nie wykazał żadnych korzyści u osób z sarkoidozą płucną.

Sposoby leczenia sarkoidozy narządowej

Kwas ursodeoksycholowy jest z powodzeniem stosowany w leczeniu przypadków z udziałem wątroby. Talidomid dobrze działa w przypadkach tocznia Pernio opornych na leczenie. Choroba skórna może być z powodzeniem leczona lekami przeciwmalarycznymi takimi jak chlorochina i hydroksychlorochina i antybiotyk takie jak tetracyklina i minocyklina . Leki przeciwmalaryczne wykazały również skuteczność w leczeniu hiperkalcemii wywołanej przez neurosarkoidozę. Długotrwałe stosowanie leków przeciwmalarycznych jest ograniczone, ponieważ leki te mogą spowodować nieodwracalną utratę wzroku, tym samym występuje konieczność wykonywania regularnych przesiewowych badań okulistycznych. Toksyczność jest zwykle mniejszym problem w przypadku hydroksychlorochiny niż chlorochininy, chociaż hydroksychlorochina może zakłócić homeostazę glukozy.

Pentoksyfilina została z powodzeniem stosowana w leczeniu ostrej postaci choroby, chociaż jej zastosowanie jest znacznie ograniczone przez jej toksyczności dla układu pokarmowego (głównie nudności, wymioty i biegunka).

 

Rokowanie


Choroba może przekazać spontanicznie lub przybrać postać przewlekłą z zaostrzeniami i remisjami. U niektórych osób może powodować zwłóknienie płuc i prowadzić do śmierci. W niektórych przypadkach leczenie może trwać kilkadziesiąt lat. Dwie trzecie osób osiąga remisję w ciągu 10 lat od rozpoznania. Kiedy serce jest zaangażowane w chorobę rokowanie jest na ogół mniej korzystne, choć kortykosteroidy skuteczne poprawie przewodzenie impulsów w obrębie serca. Rokowanie wydaje się być mniej korzystne u Afroamerykanów, w porównaniu do białych Amerykanów.

Osoby z sarkoidozą wydają się mieć znacząco zwiększone ryzyko zachorowania na raka, szczególnie na raka płuca i nowotwory innych narządów na które wpływa sarkoidozę.

 

Epidemiologia


Sarkoidoza najczęściej dotyczy młodych dorosłych obu płci, choć badania wykazały więcej przypadków choroby u kobiet. Zapadalność jest najwyższa u osób młodszych ze szczytem w 40 roku życia.

 

Ciąża


Sarkoidoza ogół nie przeszkadza udanej ciąży i porodowi. Wzrost stężenia estrogenów w czasie ciąży może mieć również nieco korzystne działanie immunomodulacyjne. W większości przypadków przebieg choroby jest niezależne od ciąży,choć w niektórych przypadkach nasilenie objawów może wystąpic i związane jest to z lekami immunosupresyjnymi (takimi jak metotreksat, cyklofosfamid i azatiopryna) kortykosteroidy stosowane w opornej na leczenie sarkoidozie są teratogenne.

⇒ czytaj o sarkoidozie w ciąży i u dzieci